Anousjka
Eigenaar
Dertien jaar stond ik mensen te knippen en te kleuren. Wat me daar het meest aan beviel, was nooit alleen het vak zelf. Het was het luisteren. Begrijpen wat iemand wilde, ook als ze het zelf nog niet helemaal onder woorden konden brengen, en dat vertalen naar iets dat klopte. Op een gegeven moment merkte ik dat ik datzelfde wilde doen, maar dan groter. Niet met een hoofd, maar met een hele ruimte. Dus gooide ik het roer om en werd ik binnenhuisarchitect.
Het grappige is: het werk is minder veranderd dan je zou denken. Ik luister nog steeds, ik kijk nog steeds verder dan de vraag, en ik maak nog steeds iets dat bij iemand past. Alleen het canvas is anders.
Ik reis graag, en ik kijk overal. Naar hoe het licht door een hotellobby in Lissabon valt, hoe een klein restaurant in de bergen je meteen op je gemak stelt, hoe een huis in een ander land toch als thuis kan voelen. Die dingen neem ik mee, niet om na te maken, maar om van te leren.
Waar ik vooral van hou: ruimtes die iets met mensen doen. Die je rust geven, of energie, of het gevoel dat je precies op de goede plek bent. Dat ontstaat niet vanzelf. Daar zit denkwerk achter, en dat denkwerk doe ik graag.
